kontakt

Sprawozdanie z imprezy

IV Wyprawa HAEMUS BUŁGARIA 4x4

19-25 września 2010

Na dachu Bałkanów czyli HAEMUS 2010.

Jak zawsze spotkaliśmy się na parkingu przy McDonaldzie na obwodnicy Sofii, jak zawsze piliśmy kawę i wesoło gawędziliśmy czekając na spóźnialskich, jak zawsze świeciło słonce nad granatowym masywem Vitoshy. I mimo, iż początki wszystkich wypraw są podobne każdy następny dzień był inny – a znana trasa dostarczyła nam nieznanych dotąd wrażeń.


Haemus 2010 zapowiadał się kameralnie i ciekawie – nasza wyprawowa ekipa składała się jedynie z czterech samochodów: sofijskiego jeepa Liberty, gigantycznego Patrola oraz silnej reprezentacji Poznania pod postacią długiego defendera i lśniącego nowością jeepa grand cherokee. Niestety zabrakło zgłoszonej wcześniej Toyoty.

Po kawowej integracji ruszyliśmy w stronę masywu Vitoshy, by na kamienistym, mocnym podjeździe sprawdzić działanie blokad i systemów.

Pierwszy dzień upłynął nam na pokonywaniu niezliczonej ilości zakrętów, a wszystko to po to by osiągnąć wysokość 2.000 m n.p.m. i spokojnie rozbić biwak nad brzegiem jeziora z widokiem na szczyty Riły.

O ile wrześniowy dzień w górach był ciepły i słoneczny to noc przyniosła pogodowe niespodzianki – najpierw koncert grzmotów, a nad ranem burza z gradem tak intensywnym, że polanka między namiotami zmieniła kolor z zielonego na biały!

Ranek obudził nas słońcem i spektaklem chmur, które co jakiś czas odsłaniały wyższe partie Riły. Po porannej kawie ruszyliśmy na zachód wąską drogą wśród kosodrzewiny. Po kilku postojach w najładniejszych, widokowych miejscach dotarliśmy do polodowcowego jeziorka i schroniska położonego na wysokości 2.225 m n.p.m., a ponieważ pogoda nam sprzyjała postanowiliśmy podjechać na przełęcz i pieszo zaliczyć najbliższy masyw Malak Bliznak, którego szczyt ma ponad 2600 m n.p.m.

Ponieważ słoneczne widoki szybko zamieniły się w mleczne obłoki zejście z gór i zjazd do schroniska dostarczyły nam sporych emocji – szczególnie szerokiemu patrolowi, który ledwie mieścił się na skalnej półce.

Wieczór spędziliśmy w schronisku, ogrzani ciepłem peczki, pikantnym jedzeniem i domową rakiją.

Kolejne dzień to przejazd z Riły w Rodopy i zmiana nawierzchni pod kołami – ostre granitowe skały ustąpiły miejsca miękkim piaskowym odcinkom i rzecznym otoczakom.

Wrzesień to miesiąc zbioru ziemniaka, z którego specjalnej odmiany Rodopy słyną na całe Bałkany, dlatego co rusz mijaliśmy spore grupy lokalnych jadące do lub z pracy.

W pobliżu jednego z pól defender zaliczył uskok tak głęboki, że (ku radości miejscowych) należało użyć wyciągarki. Szczęśliwie pogoda dopisywała, więc wyciąganie Defa okazało się nie tylko zabawą ale i wdzięcznym plenerem z masywem Riły w tle.

Wieczór trzeciego dnia spędziliśmy nad brzegiem jeziora Dospat – rozkoszując się ostatnimi chwilami lata i podziwiając nasze obozowisko z perspektywy … wody.

Środa to czas na przeprawę w stronę granicy Greckiej, której kawałkiem przejechaliśmy popołudniu.

Trasa tego dnia była trudniejsza – bardziej kamienista, a momentami również podmokła. Cherokee szorował podwoziem podczas zjazdów, jednak Paweł zachował zimną krew i udało się przejechać wyżej, by spędzić nocleg na polance pod Turlatą, magiczną górą Traków.

Na biwaku doglądamy samochodów – sprawdzamy straty i ćwiczymy się w coraz to szybszym demontażu części. Wieczorem rozpalamy ognisko i smakujemy specjały przygotowane przez Justynę – żyć nie umierać!!!

Jest tak ciepło, że Paweł spędza noc pod gwiazdami.

Po porannej (orzeźwiającej) toalecie w pobliskiej czeszmie ruszamy w kierunku Trigradskiego kanionu.

Eksplorujemy jaskinię, która wedle greckiej mitologii była miejscem wędrówki Orfeusza. Na obiad zatrzymujemy się w lokalnej knajpce, zajadając się kotletem „niedźwiedzia łapa”, sałatkami i lokalnymi pstrągami. Na miejscu kupujemy też domowe konfitury i miód.

Późnym popołudniem wspinamy się drogą położoną na półce skalnej, aż do dużej polany. Rozpalamy ognisko i namawiamy Rafała na popisy gitarowe. Impreza na polanie rozkręca się na całego: są tańce i śpiewy. Nagle okazuje się, że nie jesteśmy sami – na kolację przyszła do nas grupa dzikich koni. Częstujemy je zatem chlebem i zasypiamy spokojnie mając obok takich współtowarzyszy.

Piątkowe przejazdy starą carską drogą dają się we znaki nie tylko pasażerom, ale również podwoziom… Zwiedzając Sziroką Łykę – pięknie zachowaną tradycyjną, XIX wieczną wioskę - zapominany o złowrogim pisku w kole cherokee’go i rysach na lakierze...

Pijemy gęstą, turecką kawę i ruszamy w górę do niemalże opuszczonej wioski, w której będziemy nocować w odrestaurowanym, drewnianym domu z tarasem.

Po sześciu dniach podróży i spania w namiotach z entuzjazmem witamy przestronne pokoje z łazienkami, pachnące prześcieradła i gorącą wodę w prysznicu.

Zrelaksowani zasiadamy do kolacji, którą przygotował dla nas Yanie – właściciel domu i reżyser ciekawych filmów o wielokulturowości Bułgarii.

Kolacja trwała długo, podobnie jak nocne rozmowy okraszone domowym winem i tortem przygotowanym na cześć naszego przyjazdu.

Poranna kawa na tarasie z widokiem na masyw Goliam Perelik, który przejechaliśmy w ostatnich dniach bardzo nas rozleniwiła. Tymczasem przed nami ostatnie kilometry jazdy i ostatnie atrakcje.

Dzień upłynął nam na szutrowym zjeździe z gór i zwiedzaniu fenomenów wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO – skalnych Cudnych Mostów i Baczkowskiego Monastyru.

Wczesnym popołudniem pożegnaliśmy załogę Patrola, a z poznaniakami buszowaliśmy jeszcze długo w sklepie wybierając najlepsze wina i lokalne sery…

Kiedy żegnaliśmy się w Asenovgradzie zaczął padać pierwszy od tygodnia deszcz – widoczny znak, że wyprawa dobiegła końca.

Natasza Styczyńska

Zapraszamy do obejrzenia zdjęć.

Zdjęcia Nataszy Styczyńskiej: